laatste wijziging: 12-12-2020

687 I De existentiele psychoanalyse

DEEL 4 Hebben, doen en zijn
Tweede hoofdstuk : Doen en hebben

687 I De existentiële psychoanalyse


bladzijde 687 tot en met 707


  • 687 De mens streeft doelen na.
  • 687 Ieder persoon wordt door zijn begeerten bepaald
  • 687 Sartre ziet 2 dwalingen:
    • *** 1 ***
      • De empirische psycholoog ziet de begeerte ##
      • Zo vermijdt
      • Maar hoe zouden
      • Laten we er
    • *** 2 ***
      • De empirische psycholoog beschouwt het psychologische onderzoek
      • Hij zal zich er ##
  • 690 […] waar het vooral ##
  • 690 /// JST Aan de hand van een voorbeeld van de schrijver Flaubert geeft Sartre op bladzijde 688 tot en met 692 een analyse van een mens dat begeerten heeft die niet kunnen worden opgeteld ……….
10-12-2020 Het geheel is meer dan de som der delen
  • 692 De onherleidbare eenheid ##
  • 692 Elke als onherleidbaar
  • 692 Het scheelt niet veel

 

  • 694 /// JST  […]  als we ervan uitgaan ##
  • 695 Natuurlijk bestaat
  • 696 Wat we in
  • 696 Ten aanzien van
  • 696 Het voor-zich doemt op
  • 697 Zoals we hebben
  • 697 Net zoals bij Hegel
  • 697 Mens zijn betekent ernaar te streven
  • 700 Het beginsel van de psychoanalyse is 
  • 700 Het doel van de psychoanalyse is 
  • 700 Het uitgangspunt van de  psychoanalyse is 
  • 700 Haar methode is 
  • 701 Empirische psychoanalyse en existentiële psychoanalyse zijn beide op zoek naar een fundamentele houding in situatie die niet met simpele, logische definities kan worden geformuleerd, aangezien ze aan elke logica voorafgaat en vereist krachtens specifieke synthesewetten te worden gereconstrueerd.
    • De empirische psychoanalyse tracht het complex te bepalen, waarvan alleen al de naam wijst op de polyvalentie van alle betekenissen die er betrekking op hebben.
    • De existentiële psychoanalyse tracht de oorspronkelijke keuze te determineren.
    • Daar deze oorspronkelijke keuze tegenover de wereld wordt gemaakt en daar ze keuze is van de positie in de wereld, is ze totalitair, zoals het complex; net als het complex gaat ze vooraf aan de logica; zij kiest de houding van de persoon tegenover de logica en de principes.
    • Ze vat de totaliteit van het bestaande samen in een pre-logische synthese en als zodanig is ze het referentiecentrum van een oneindig aantal polyvalente betekenissen.